Στο Ανθηρό της Αργιθέας, η φετινή 25η Μαρτίου δεν είχε ούτε τυμπανοκρουσίες, ούτε πλήθη. Είχε μόνο το σταθερό βήμα δύο παιδιών.
Δύο
μαθητές, μια σημαία και ο ήχος των βημάτων τους στους άδειους δρόμους.
Εκεί που η άσφαλτος τελειώνει και οι περισσότεροι φεύγουν, αυτά τα
παιδιά διάλεξαν να μείνουν. Να κοιτάξουν ψηλά. Να κρατήσουν τη φλόγα
αναμμένη πάνω στις κορυφές.
Τελικά, δεν είναι οι αριθμοί που κάνουν μια παρέλαση μεγάλη. Είναι το πείσμα. Είναι η άρνηση να αφήσεις το βουνό να σιωπήσει.
Αυτά
τα δύο παιδιά παρήλασαν για κάθε ορεινή κορυφή, για κάθε κλειστό σπίτι,
για το δικαίωμα αυτού του τόπου να παραμείνει ζωντανός.











0 Σχόλια