Υπάρχουν κάποιες φωνές που κουβαλούν μέσα τους ολόκληρη την ιστορία ενός τόπου, φωνές που δεν χρειάζονται φτιασιδώματα, εφέ ή τις δημόσιες σχέσεις της σύγχρονης βιομηχανίας του θεάματος για να βρουν τον δρόμο προς την ψυχή του ακροατή. Μια τέτοια σπάνια και αυθεντική περίπτωση είναι ο Καρδιτσιώτης Λάμπρος Καρελάς, ένας καλλιτέχνης που θεωρείται δικαίως μία από τις σημαντικότερες λαϊκές φωνές που έχει αναδείξει η Ελλάδα τις τελευταίες δεκαετίες. Η πορεία του δεν ήταν το αποτέλεσμα μιας εφήμερης επιτυχίας ή ενός κατασκευασμένου «σουξέ», αλλά το προϊόν μιας βαθιάς αγάπης για τη μουσική, μιας αδιαπράγματευτης σεμνότητας και ενός απαράμιλου ήθους που τον συντροφεύει από τα πρώτα του βήματα μέχρι σήμερα. Όλα ξεκίνησαν από την Καρδίτσα, όπου ο Λάμπρος γεννήθηκε και μεγάλωσε, δείχνοντας από πολύ μικρός την έφεση και το πάθος του για το τραγούδι. Σε μια εποχή που τα παιδιά έβγαιναν στους δρόμους για να πουν τα κάλαντα, εκείνος έπιασε στα χέρια του το ακορντεόν, όχι απλώς για να ακολουθήσει το έθιμο, αλλά για να αρχίσει να διοχετεύει μέσα από τους ήχους του τα πρώτα σκιρτήματα της καλλιτεχνικής του ψυχής. Αυτή η πρώιμη ωριμότητα και η πηγαία λαϊκή του έκφραση δεν άργησαν να τραβήξουν την προσοχή των μεγάλων δασκάλων της ελληνικής μουσικής. Στα πρώτα του κιόλας καλλιτεχνικά βήματα, βρέθηκε στις αγκάλες δύο ιερών τεράτων του πολιτισμού μας, του Μάνου Χατζηδάκι και του Διονύση Σαββόπουλου, γεγονός που σφράγισε ανεξίτηλα την αισθητική του παιδεία.
Το 1980 ήταν μια χρονιά ορόσημο, καθώς ο Διονύσης Σαββόπουλος διέκρινε αμέσως το σπάνιο μέταλλο της φωνής του και τον πήρε μαζί του στην ιστορική περιοδεία για τους «Αχαρνείς». Εκεί, ο νεαρός τότε Λάμπρος βρέθηκε να μοιράζεται το ίδιο πάλκο και τα ίδια όνειρα με μια παρέα που έμελλε να αλλάξει το ρου του ελληνικού τραγουδιού, δίπλα στον Νίκο Παπάζογλου, τους αδελφούς Κατσιμίχα και τον Νίκο Ζιώγαλα. Την ίδια περίοδο, ο Μάνος Χατζηδάκις, γοητευμένος από την αυθεντικότητά του, του ζητά να ταξιδέψει στο Ηράκλειο της Κρήτης για να συμμετάσχει στον θρυλικό «Μουσικό Αύγουστο», έναν θεσμό που αποτελούσε το επίκεντρο των πιο πρωτοποριακών πολιτιστικών ζυμώσεων της εποχής. Η μοίρα όμως είχε ήδη τροχοδρομήσει τις επόμενες μεγάλες ανατροπές. Όταν ο Λάμπρος Καρελάς πέρασε στο τμήμα Βιολογίας του Πανεπιστημίου Πατρών, έγινε αμέσως η ψυχή και ο κινητήριος μοχλός όλων των φοιτητικών καλλιτεχνικών δρώμενων. Ήταν ο άνθρωπος που ουσιαστικά δημιούργησε τον πρώτο πυρήνα μιας παρέας που αργότερα θα συγκλόνιζε το πανελλήνιο. Ωστόσο, η ζωή παίζει συχνά περίεργα παιχνίδια και η τύχη τον έφερε αρχικά στο «αντίπαλο δέος» εκείνης της εποχής, την περίφημη «Οπισθοδρομική Κομπανία». Με την Κομπανία συμμετείχε στον πρώτο της ομώνυμο δίσκο το 1982, ο οποίος γνώρισε τεράστια επιτυχία και έγινε χρυσός, αποδεικνύοντας ότι το κοινό διψούσε για την επιστροφή στις ρίζες του ρεμπέτικου και του παλιού λαϊκού τραγουδιού.
Η μεγάλη έκρηξη όμως δεν άργησε να έρθει. Έναν χρόνο μετά, το 1983, ολόκληρη η Ελλάδα μαθαίνει και τραγουδά «Τα παιδιά από την Πάτρα». Μέχρι τότε, το συγκρότημα είχε χτίσει τον μύθο του τοπικά, γεμίζοντας ασφυκτικά κάθε βράδυ το ιστορικό κέντρο «Χάραμα» στην Πάτρα, όπου δημιουργούνταν το αδιαχώρητο. Η κυκλοφορία του πρώτου τους δίσκου με τίτλο «Αφιερωμένο εξαιρετικά» το 1983 σπάει κάθε ρεκόρ πωλήσεων στην ελληνική δισκογραφία και αλλάζει τα δεδομένα. Σε αυτόν τον δίσκο, ο Λάμπρος Καρελάς σφραγίζει με τη δωρική και καθηλωτική του ερμηνεία το περίφημο τραγούδι του Άκη Πάνου «Δεν θέλω τη συμπόνια κανενός». Παράλληλα, χαρίζει στο κοινό ανεπανάληπτες εκτελέσεις σε κομμάτια όπως το «Στην Κυψέλη στο Παγκράτι» των Γιάννη Παπαδόπουλου και Νίκου Μουρκάκου, το «Χρόνια τώρα μακριά σου λιώνω» των Στέλιου Καζαντζίδη και Χαράλαμπου Βασιλειάδη, καθώς και το «Δεν έχει δρόμο να διαβώ» των Γιώργου Ζαμπέτα και Δημήτρη Χριστοδούλου. Αυτές οι επανεκτελέσεις ήταν τόσο άρτιες και γεμάτες ψυχή, που για πολλούς ξεπέρασαν σε συναίσθημα ακόμα και τις πρώτες, αυθεντικές εκτελέσεις.
Τα «Παιδιά από την Πάτρα» κατάφεραν κάτι μοναδικό: επανέφεραν το αυθεντικό, λαϊκό γλέντι και την καθαρή διασκέδαση σε μια σκοτεινή μεταβατική περίοδο για την ελληνική νύχτα, όταν η αισθητική του λαμέ, τα φτηνά σουξέ και η υποκουλτούρα της «πράσινης» ευμάρειας άρχιζαν να απλώνουν τα δίχτυα τους στην κοινωνία. Ο δρόμος της καταξίωσης είχε πλέον ανοίξει διάπλατα. Αν και νεαρός στην ηλικία, ο Καρελάς αντιμετωπιζόταν από όλους ως ένας ώριμος, συγκροτημένος και σπουδαίος τραγουδιστής. Η παρουσία του εγγυόταν γεμάτα μαγαζιά και ο ίδιος απολάμβανε τον βαθύ σεβασμό της μουσικής πιάτσας, τόσο κατά τη διάρκεια της πορείας του συγκροτήματος όσο και μετά το 1995, όταν τα «Παιδιά» αποφάσισαν να κλείσουν αυτόν τον μεγάλο κύκλο. Συνολικά, κυκλοφόρησαν έντεκα ιστορικοί δίσκοι των «Παιδιών» με τη δική του εμβληματική φωνή, αφήνοντας πίσω μια σπουδαία κληρονομιά. Ανάμεσά τους ξεχωρίζουν δουλειές που αγαπήθηκαν πολύ, όπως το «Αχαρνών 77» και το «Καραβάν» το 1985, το εξαιρετικό «Απόψε πάλι» το 1986 –όπου ο Λάμπρος ξεδίπλωσε και το δημιουργικό του ταλέντο γράφοντας στίχους και μουσική για το ομώνυμο κομμάτι–, η ζωντανή ηχογράφηση «Μια βραδιά» το 1989, καθώς και οι δίσκοι «Θα χτυπήσω αναβολή» (1991), «Ανατολή λατρεία μου» (1993) και το κύκνειο άσμα τους «Χωρίς ανθρακικό» το 1995. Παράλληλα, το 1989 κυκλοφόρησε και ο προσωπικός του δίσκος «Θέλω να σε δω», ενώ το 2005 μας χάρισε το εξαιρετικό άλμπουμ «Κλέφτες ονείρων», ερμηνεύοντας με τον δικό του μοναδικό τρόπο τα ευαίσθητα τραγούδια του πρόωρα χαμένου δημιουργού Γιώργου Μίχα.
Η καλλιτεχνική του εμβέλεια αποτυπώνεται ανάγλυφα μέσα από τις επιλεκτικές, αλλά εξαιρετικά σπουδαίες συμμετοχές του σε δίσκους συναδέλφων του και ιστορικές συλλογές. Το 1984 συναντά τον σπουδαίο δεξιοτέχνη Ιορδάνη Τσομίδη στα «Ταξίμια του Ιορδάνη», ενώ το 1985 δίνει το παρόν στο εμβληματικό «Ρεπορτάζ» του Γιάννη Μαρκόπουλου. Η εκτίμηση που έτρεφε στο πρόσωπό του ο απαιτητικός Άκης Πάνος επισφραγίστηκε με τη συμμετοχή του στο «Επειγόντως live» το 1989. Η συνεργασία του με το αχτύπητο δίδυμο του Μανώλη Ρασούλη και του Πέτρου Βαγιόπουλου γέννησε σπουδαίες στιγμές στο «Βαλκανιζατέρ» το 1995 και στο «Γεια σου κυρ-εισαγγελέα» το 1997. Δεν πρέπει να ξεχνάμε τη συνεισφορά του στο αφιέρωμα για τον Βασίλη Καραπατάκη με τίτλο «Οι περασμένες μου χαρές» το 1998, τη συμμετοχή του στις ποιοτικές συλλογές «Ένα τσιγάρο δρόμος» (2003) και «Η εποχή των καφέδων» (2004), καθώς και τη συνάντησή του με τον παλιό γνώριμο Νίκο Ζιώγαλα στο «Άρωμα βανίλιας» το 2005. Ο Λάμπρος Καρελάς ανήκει σε εκείνη την ολιγομελή κάστα των καλλιτεχνών που δούλεψαν σκληρά, με πίστη, υπομονή και επιμονή, χωρίς ποτέ να θαμπωθούν από τα φώτα της εφήμερης δημοσιότητας ή να εξαργυρώσουν την επιτυχία τους με εκπτώσεις στην ποιότητα. Παρέμεινε σε όλη του τη ζωή ένας σεμνός εργάτης του πενταγράμμου, ένας άνθρωπος με σπάνιο ήθος, που συνεχίζει να υπηρετεί το αυθεντικό λαϊκό τραγούδι με την ίδια ακριβώς φλόγα και την ίδια καθαρή ψυχή που είχε όταν παιδί ακόμα στην Καρδίτσα ξεκινούσε να παίζει τις πρώτες του μελωδίες στο ακορντεόν.
Δισκογραφία
1982 Οπισθοδρομική Κομπανία – «Οπισθοδρομική Κομπανία»
1983 Τα παιδιά από την Πάτρα – «Αφιερωμένο εξαιρετικά»
1985 Τα παιδιά από την Πάτρα – «Αχαρνών 77»
1985 Τα παιδιά από την Πάτρα – «Καραβάν»
1986 Τα παιδιά από την Πάτρα – «Απόψε πάλι»
1987 Τα παιδιά από την Πάτρα – «Τα χρυσά τραγούδια»
1989 Τα παιδιά από την Πάτρα – «Μια βραδιά (live)»
1989 Λάμπρος Καρελάς – «Θέλω να σε δω»
1991 Τα παιδιά από την Πάτρα – «Θα χτυπήσω αναβολή»
1993 Τα παιδιά από την Πάτρα – «Ανατολή λατρεία μου»
1993 Τα παιδιά από την Πάτρα – «Μεγάλες επιτυχίες 1 και 2»
1995 Τα παιδιά από την Πάτρα – «Χωρίς ανθρακικό»
2005 Λάμπρος Καρελάς – «Κλέφτες ονείρων» σε τραγούδια του Γιώργου Μίχα
Συμμετοχές (επιλεκτικά)
1984 Ιορδάνης Τσομίδης – «Τα ταξίμια του Ιορδάνη»
1985 Γιάννης Μαρκόπουλος – «Ρεπορτάζ»
1989 Άκης Πάνου – «Επειγόντως» live
1995 Μανώλη Ρασούλη, Πέτρου Βαγιόπουλου – «Βαλκανιζατέρ»
1997 Μανώλη Ρασούλη, Πέτρου Βαγιόπουλου – «Γεια σου κυρ- εισαγγελέα»
1998 Βασίλης Καραπατάκης – «Οι περασμένες μου χαρές»
2003 «Ένα τσιγάρο δρόμος» συλλογή
2004 «Η εποχή των καφέδων» συλλογή
2005 Νίκος Ζιώγαλας – «Άρωμα βανίλιας»
0 Σχόλια