Υπάρχουν προσωπικότητες που περνούν από τη δημόσια ζωή αφήνοντας πίσω τους θεσμικούς τίτλους, και υπάρχουν και εκείνοι οι σπάνιοι άνθρωποι, όπως ο Σεραφείμ (Σέφης) Αναστασάκος, που καταφέρνουν να μετατρέψουν το πέρασμά τους σε πνευματική παρακαταθήκη και μάθημα ήθους. Δεκαέξι χρόνια μετά την απώλειά του τον Ιανουάριο του 2010, το αποτύπωμά του στην πολιτική, τη νομική επιστήμη, την ιστοριογραφία και τα γράμματα παραμένει ανεξίτηλο, καθώς δεν υπήρξε απλώς ένας βουλευτής της Καρδίτσας, αλλά ένας αυθεντικός σκαπανέας του πνεύματος που κράτησε την ευαισθησία του ποιητή ανέπαφη, ακόμα και μέσα στις πιο σκληρές αίθουσες της εξουσίας.
Στην Υπηρεσία του Δικαίου και του Πολίτη
Πριν και πάνω από όλα, ο Σέφης Αναστασάκος υπήρξε ένας βαθύς γνώστης του Δικαίου με τη νομική του σταδιοδρομία να τον φέρνει μέχρι τα έδρανα του Αρείου Πάγου και του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου, χωρίς ποτέ να έχει ως κίνητρο την προσωπική προβολή. Ακόμη και στα ύστερα χρόνια της ζωής του, ως Πρόεδρος του Ελληνικού Ινστιτούτου Δανειοληπτών, επέλεξε να θέσει την επιστημονική του κατάρτιση στην υπηρεσία του απλού πολίτη, διαγιγνώσκοντας νωρίς τις κοινωνικές ανάγκες και αγωνιζόμενος για τη θωράκιση των δικαιωμάτων των καταναλωτών, αποδεικνύοντας έμπρακτα ότι το δίκαιο έχει αξία μόνο όταν προστατεύει τον αδύναμο.
Η Πολιτική ως Πεδίο Προσφοράς
Η κοινοβουλευτική του θητεία μεταξύ 1981 και 1989 με το ΠΑΣΟΚ συνδέθηκε στενά με τα χρόνια των μεγάλων κοινωνικών μεταρρυθμίσεων της χώρας, όπου από τη θέση του Γενικού Εισηγητή του Κρατικού Προϋπολογισμού και του Προέδρου της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Οικονομικών Υποθέσεων διαχειρίστηκε κρίσιμα μεγέθη με απόλυτη διαφάνεια, εργατικότητα και βαθύ αίσθημα ευθύνης. Όταν ένιωσε ότι οι ιδεολογικές συντεταγμένες του χώρου του άλλαζαν, δεν δίστασε να ακολουθήσει τον δρόμο της συνείδησής του, προσχωρώντας το 1996 στο ΔΗ.Κ.ΚΙ. του Δημήτρη Τσοβόλα, επιβεβαιώνοντας πως για τον ίδιο η πολιτική ήταν πάντοτε ένα πεδίο προσφοράς και όχι μια στυγνή καριέρα.
Το Χρέος στον Νικόλαο Πλαστήρα
Ο μεγαλύτερος φόρος τιμής που προσέφερε ο ίδιος ο Αναστασάκος στην ιδιαίτερη πατρίδα του, την Καρδίτσα, αλλά και σε ολόκληρο το έθνος, ήταν το μνημειώδες τρίτομο έργο του «Ο Πλαστήρας και η εποχή του», για το οποίο αφιέρωσε πάνω από 15 χρόνια εξαντλητικής αρχειακής έρευνας. Φέρνοντας στο φως άγνωστα ντοκουμέντα και φωτογραφίες, παρέδωσε στις επόμενες γενιές την πιο έγκυρη και ολοκληρωμένη βιογραφία του «Μαύρου Καβαλάρη», δημιουργώντας ένα έργο που δεν αποτελεί μια απλή εξιστόρηση, αλλά ένα αληθινό μάθημα πατριωτισμού και ιστορικής αυτογνωσίας.
Το Καταφύγιο του Λυρισμού και των Ιδεών
Εκεί όμως που αποκαλύπτεται το πραγματικό μεγαλείο της ψυχής του είναι η ποίησή του, καθώς μέσα από τις συλλογές του «Άβατα», «Δραπέτες», «Μεθόριος» και «Στη σκιά των ανεμόμυλων», ο Αναστασάκος έβγαζε την επίσημη τήβεννο του νομικού και το κοστούμι του πολιτικού για να αντικρίσει την υπαρξιακή γύμνια του σύγχρονου ανθρώπου. Όπως ο αγαπημένος του Δον Κιχώτης, κυνηγούσε τους δικούς του «ανεμόμυλους» –τα ιδανικά της ομορφιάς, της δικαιοσύνης και της εσωτερικής ελευθερίας– σε έναν κόσμο που γινόταν όλο και πιο υλιστικός, αφήνοντας πίσω του μια σπάνια και πολύτιμη κληρονομιά.
Μια Ζωντανή και Φωτεινή Παρακαταθήκη
Ο Σέφης Αναστασάκος έφυγε νωρίς, αλλά έζησε μια ζωή γεμάτη δημιουργία, και σήμερα θυμόμαστε τον άνδρα που τίμησε το κοινοβούλιο, τον επιστήμονα που υπερασπίστηκε τον πολίτη, τον ιστορικό που διέσωσε τη μνήμη και τον ποιητή που μας έμαθε να δραπετεύουμε από τα δεσμά της καθημερινότητας. Η Καρδίτσα και η ελληνική πνευματική κοινότητα του οφείλουν ένα διαρκές «ευχαριστώ», καθώς το έργο του παραμένει ζωντανό, αποτελώντας μια φωτεινή πυξίδα για το πώς η δημόσια προσφορά μπορεί να συμβαδίσει αρμονικά με την ανώτερη πνευματική καλλιέργεια.
0 Σχόλια