Στα χρόνια του ’70, το λεωφορείο για την Αργιθέα δεν ήταν απλώς ένα μεταφορικό μέσο, αλλά η μοναδική γέφυρα με τον κόσμο. Σε μια εποχή που η άσφαλτος ήταν άγνωστη λέξη, το μπλε λεωφορείο του ΚΤΕΛ πάλευε καθημερινά με τους γκρεμούς των Αγράφων και τις πέτρες των ποταμών.
Ο δρόμος συχνά χανόταν μέσα στο νερό και ο οδηγός έπρεπε να διασχίσει την κοίτη του ποταμού, με τις ρόδες να βυθίζονται και το σασί να τρίζει. Μέσα στην καμπίνα, οι επιβάτες γίνονταν μια παρέα, μοιράζοντας αγωνία και ιστορίες, ενώ στην οροφή στοιβάζονταν από τσουβάλια με αλεύρι μέχρι αλληλογραφία για τα απομονωμένα χωριά.
Σήμερα, οι σύγχρονες γέφυρες έφεραν την άνεση, αλλά εκείνες οι εικόνες του ’78 παραμένουν το σύμβολο μιας Ελλάδας που δεν λύγιζε μπροστά στις δυσκολίες. Ήταν η εποχή που η «άγονη γραμμή» κρατιόταν ζωντανή χάρη στο πείσμα των ανθρώπων και στις τέσσερις ρόδες ενός λεωφορείου που ήξερε να νικά τα βουνά.
Φωτογραφικό υλικό Α.Κατσαρού - Α.Αλεξανδρή από το ντοκιμαντέρ "ΑΓΟΝΗ ΓΡΑΜΜΗ"
0 Σχόλια