Αυτή η φωτογραφία είναι ένα πραγματικό κειμήλιο. Μας μεταφέρει πίσω στο 1935, στην πλατεία του Παλαμά, εκεί που η καρδιά του χωριού χτυπούσε δυνατά μέσα από την παράδοση και την κοινή προσπάθεια. Είναι συγκλονιστικό να βλέπεις αυτές τις «ηλιοκαμένες χωρικές», γυναίκες της βιοπάλης που όλη τη χρονιά μόχθησαν κάτω από τον καυτο ήλιο του θεσσαλικού κάμπου, να στήνουν τον χορό με τέτοια αξιοπρέπεια και λεβεντιά.
Φορούν τις παραδοσιακές καραγκούνικες στολές τους, αυτές τις βαριές, κεντημένες με μεράκι φορεσιές που τις φύλαγαν σαν θησαυρό στα σεντούκια για τις μεγάλες σχόλες. Στον κυκλικό τους χορό δεν βλέπουμε απλώς βήματα, αλλά τη συνοχή μιας ολόκληρης κοινωνίας που ήξερε να μοιράζεται και τη λύπη και τη χαρά. Είναι μια εικόνα γεμάτη Ελλάδα, αυθεντικότητα και μια δύναμη που σήμερα μοιάζει σχεδόν νοσταλγική. Μια υπενθύμιση για τις ρίζες μας και για το πώς η παράδοση κρατούσε τους ανθρώπους δεμένους, ακόμα και στις πιο δύσκολες εποχές.Η φωτογραφία αυτή αποτελεί πολύτιμο τεκμήριο για τη λαογραφία της περιοχής, καθώς δείχνει την αυθεντικότητα της ελληνικής επαρχίας πριν από τις μεγάλες αλλαγές που έφερε ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος