Καθώς η πομπή πλησίαζε στην Καρδίτσα, η εικόνα που αντίκριζε ο βασιλιάς ήταν καθηλωτική. Χιλιάδες άνθρωποι από κάθε γωνιά του κάμπου είχαν πλημμυρίσει τους δρόμους. Ανάμεσά τους ξεχώριζαν οι Καραγκούνηδες, οι ντόπιοι ξωμάχοι με τις παραδοσιακές τους ενδυμασίες, που άφησαν για λίγο τα χωράφια τους για να δουν από κοντά τον άνθρωπο που ενσάρκωνε την εθνική τους αποκατάσταση. Η πόλη είχε μεταμορφωθεί. Παντού είχαν στηθεί εντυπωσιακές αψίδες θριάμβου, πλεγμένες βιαστικά αλλά με περίσσιο μεράκι από κλαδιά δάφνης και μυρτιάς . Οι καμπάνες των εκκλησιών χτυπούσαν ασταμάτητα, σκεπάζοντας τις ζητωκραυγές του πλήθους που είχε κατακλύσει την κεντρική πλατεία, η οποία από εκείνες ακριβώς τις ημέρες ονομάστηκε «Πλατεία Ελευθερίας» . Για τους ντόπιους, η παρουσία του Γεωργίου Α΄ ήταν η χειροπιαστή απόδειξη ότι το μακρύ σκοτάδι της Τουρκοκρατίας είχε τελειώσει οριστικά .
Πίσω όμως από τις γιορτές και τα επευφημούμενα πλήθη, παιζόταν μια λεπτή διπλωματική παρτίδα σκάκι. Η Καρδίτσα εκείνης της εποχής ήταν ένα μωσαϊκό εθνοτήτων και θρησκειών, και ο Γεώργιος Α΄ το γνώριζε καλά. Αντί να εμφανιστεί ως ένας αλαζόνας κατακτητής, επέλεξε τον δρόμο της σύνεσης και της κατευναστικής πολιτικής . Στα επίσημα γεύματα που παρατέθηκαν, κάθισαν στο ίδιο τραπέζι δίπλα στον βασιλιά όχι μόνο οι Έλληνες απελευθερωτές, αλλά και οι επιφανέστεροι Οθωμανοί και Εβραίοι πρόκριτοι της πόλης . Ο Γεώργιος Α΄ μάλιστα προχώρησε σε μια κίνηση που προκάλεσε αίσθηση: παρασημοφόρησε αρκετούς μουσουλμάνους άρχοντες, θέλοντας να τους δείξει ότι το ελληνικό κράτος εγγυάται τη ζωή και την περιουσία τους . Αυτή η «φιλική» στάση απέναντι στο παλαιό καθεστώς δεν πέρασε απαρατήρητη στην Αθήνα. Ο αθηναϊκός τύπος της εποχής, παρασυρμένος από το εθνικό πάθος, άσκησε σκληρή κριτική στον βασιλιά, κατηγορώντας τον για υπερβολική υποχωρητικότητα και ευγένεια απέναντι στους πρώην δυνάστες .
Ωστόσο, η ιστορία δικαίωσε αυτή την τακτική, καθώς η μετάβαση της εξουσίας στην Καρδίτσα έγινε αναίμακτα, ανοίγοντας τον δρόμο για τη ριζική μεταμόρφωση του τόπου. Ο παλαιός οθωμανικός «κασαμπάς» με τα δαιδαλώδη, λασπωμένα σοκάκια και τα κλειστά παζάρια άρχισε να δίνει τη θέση του σε μια σύγχρονη ευρωπαϊκή πόλη . Ιδρύθηκε ο Δήμος Καρδίτσας, οργανώθηκαν τα πρώτα ελληνικά δικαστήρια και μπήκαν οι βάσεις για ένα νέο, ορθολογικό πολεοδομικό σχέδιο με φαρδείς δρόμους και μεγάλους δημόσιους χώρους . Την ίδια ώρα, βέβαια, ο κάμπος ετοιμαζόταν για μια νέα, εσωτερική θύελλα. Τα τεράστια τσιφλίκια των Τούρκων μπέηδων άρχισαν να περνούν στα χέρια πλούσιων Ελλήνων κεφαλαιούχων . Η εξέλιξη αυτή δεν έφερε την πολυπόθητη ελευθερία στους ντόπιους κολίγους, αλλά γέννησε το περίφημο Θεσσαλικό Αγροτικό Ζήτημα , μια κοινωνική πληγή που θα ταλαιπωρούσε την περιοχή για τα επόμενα σαράντα χρόνια.
Μέσα στη δίνη αυτών των κοσμογονικών αλλαγών, η δεκαετία του 1880 επιφύλασσε μια ακόμη μοιραία σύμπτωση για την πόλη. Τις ίδιες ακριβώς ημέρες που η Καρδίτσα γιόρταζε την ελευθερία της και υποδεχόταν τον βασιλιά, σε ένα χωριό των Αγράφων, το Βουνέσι, ερχόταν στη ζωή ένα αδύνατο αγόρι. Ήταν ο Νικόλαος Πλαστήρας (4 Νοεμβρίου 1883)· ο άνθρωπος που, μερικές δεκαετίες αργότερα, ως «Μαύρος Καβαλάρης», θα σφράγιζε τη μοίρα ολόκληρης της Ελλάδας και θα επέστρεφε θριαμβευτής στη γενέτειρά του για να λυτρώσει τους Θεσσαλούς αγρότες, δικαιώνοντας τις ελπίδες εκείνου του μακρινού, δοξασμένου φθινοπώρου.
Κ.Δ.Γ
0 Σχόλια